Gorące tematy: Ryszard Opara: „AMEN” Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
1701 postów 1378 komentarzy

MacGregor

MacGregor - J-23 na angielskiej prowincji

Prelekcja x. prof. Waldemara Chrostowskiego do kapelanów wojskowych na Jasnej Górze nt. Dialogu z Żydami

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

LEKTURA OBOWIAZKOWA, m.in. w kontekscie tzw. “przejezyczenia” Buraka oraz jego apologetow i nieproszonych doradcow ( np. Edwarda Lucasa z “The Economist” ).

 

Ta refleksja, której mamy się oddać przez najbliższe pół godziny nie bedzie miała już charakteru takiego wybitnie duchowego, lecz na prośbę co najmniej kilkunastu osób przedstawianą wczoraj, dzisiaj chciałbym się z księżmi kapelanami, równiez z księdzem biskupem - na pierwszym miejscu - podzielić refleksją nt. problematyki, w którą jestem od wielu lat włączony - prawie od 20 lat - mianowicie dialogu katolicko-żydowskiego.

Ponieważ część księży prosila, żeby powiedzieć coś na ten temat - to pół godziny to b. mało czasu, na ten temat można by przeprowadzić semestralne nauczanie, ale spróbujmy sobie parę rzeczy najbardziej podstawowych powiedzieć, a zwłaszcza takich, które przeczytać raczej jest trudno i znaleźć raczej w źródłach pisanych nie sposób, więc takich bardzo podstawowych.

Otóż jeśli mówimy dialog Kościoła z Żydami i judaizmem to musimy sobie odpowiedzieć na pytanie: kto jest Żydem. To jest b. ważne pytanie. Kto jest Żydem? Bo kto jest w Kościele, to my wiemy, co to znaczy "być wierzącym", to my wiemy, co to znaczy "być katolikiem", to my wiemy - natomiast kto jest Żydem?

Są, proszę ksieży, dwa wyznaczniki żydowskosci. Jeden - to Żydem jest ten, kto jest urodzony z matki Żydówki. Proszę zauważyć zatem, że żydowskość idzie po linii matki, nie po linii ojca. Dlaczego? Talmud odpowiada b. prosto: kto jest matką dla człowieka, to zawsze wiadomo, natomiast kto jest jego ojcem - to może mieć kłopoty z tym nawet jego własna matka. W związku z tym żydowskosc idzie po tej lini, która jest pewna. Po linii krwi. Zatem proszę zwrócić uwagę na pierwszą sprawę, że jeśli ktoś ma ojca Żyda, natomiast matka nie jest Żydowką, to w świetle żydowskiego prawa, w ocenie rabinów, w uznaniu rabinów taki człowiek nie jest Żydem. Kazus - nasz prezydent. Otóż my mowimy, że generalnie opinia panuje, że jest Żydem - on ma ojca Żyda - natomiast w świetle prawa żydowskiego Żydem w żaden sposób nie jest, ponieważ żydowskość idzie po matce. Oczywiscie bliżej jest mu do żydostwa, niż komu innemu, ale tak na niego patrzą, powiedzmy sobie, ci, którzy mieniliby się jego współbratymcami.

Żeby abstrahować od tego jednego przykładu - proszę zwrócić uwagę, że jeżeli Polka wychodzi za mąż za Żyda, jej dzieci nie będą żydowskimi. Przypominam sobie z Jerozolimy sprzed ponad 20 lat taki przypadek jak to po 68 roku wyemigrowali do Izraela - wyemigrowała rodzina, on profesor Uniwersytetu Warszawskiego, ona pracownica tego uniwersytetu, on Żyd, ona Polka - tam urodzil im się syn, w międzyczasie ojciec, mąż jej zachorował na raka i zmarł, ona pracowała w szpitalu, a ten syn spotkał się tam z całkowitym odrzuceniem i jako dziecko napisał tam taki wiersz:
Mam dwie ojczyzny
i obie nie moje
jedna bom byl Zydem
druga bom jest gojem.
To jest problem wielu małżeństw mieszanych polsko-żydowskich, tak zwanych.

Drugi wyznacznik żydowskości, który trzeba miec na uwadze to jest to, że Żydem jest ten, kto jest wyznawcą judaizmu. Zatem o ile po pierwszej linii - tej linii krwi - nie można stać się Żydem, bo matki sobie nie dobieramy, o tyle po drugiej linii - mianowicie po linii religii - można przybliżyć się do żydostwa, przyjść judaizm - i takie przypadki się zdarzają. W Polsce corocznie kilkudziesięciu chrześcijan katolików przechodzi na judaizm; aczkolwiek Żydzi zarzucają na prozelityzm, to oni sami uprawiają prozelityzm w naszych środowiskach. Ale taki czlowiek, który przechodzi na judaizm, nie jest uznawany za Żyda - jest uznawany za prozelitę. Dopiero jego dzieci będą Żydami, on natomiast nie - to jest cena, jaką on płaci za wejście do tej nowej społecznosci.

Tu dochodzimy do pytania - no dobrze - a jeżeli ktoś urodził się z matki Żydowki, ale urodził się w kraju muzułmańskim, w jakimś tam Maroku, Tunezji lub gdziekolwiek i jest wyznawca islamu - to proszę mi podpowiedzieć: zdaniem rabinów jest on Żydem, czy nie? .... Urodził się z matki Żydówki, wyznaje islam, jest Żydem? Rabin powie - jest kalecznym, pokracznym, krzywym, garbatym, potrzebującym uleczenia - ale Żydem.

Posuńmy się dalej. Jeżeli ktoś urodził się w takim rozległym państwie jak Związek Radziecki - tam te przykłady szły w miliony - i urodził się z matki Żydówki, ale jest ateistą, komunistą-ateistą, jest Żydem, czy nie? Co powie rabin? Rabin powie - że to jest kaleczny, pokraczny, garbaty, wymagąjacy uleczenia, ale Żyd.

Idźmy dalej. A jeśli ktoś urodził się z matki Żydówki, a stał się chrześcijaninem - katolikiem, czy chrześcijaninem innego wyznania - kazus: kardynał Paryża, kard. Lustiger - jest Żydem, czy nie? Co powie rabin? Rabin powie - nie jest, nie jest Żydem.

Proszę zwrócić zatem uwagę - bo to jest b. ważne dla zrozumienia dialogu, że z żydowskiego punktu widzenia lepiej jest być ateistą, niż być chrzescijaninem. Prosze zapamietać: to jest b. ważna przesłanka - lepiej być muzułmaninem, ateistą, kimkolwiek, wolnomyślicielem, nie wiadomo kim, niż chrześcijaninem. Zatem - proszę zauważyć - w żydowskim samookreślaniu się, w żydowskim postrzeganiu siebie, jest zawarty b. silny element antychrześcijanski. Tego musimy być świadomi, tego księża specjalnie nie przeczytają, bo o tym się głośno nie mówi.

Oni nam bez przerwy zarzucaja potencjał antyżydowski, czy antyjudaistyczny - natomiast w żadnym wypadku nie chcą się przyznać do tego, co w ich samookreślaniu się ma charakter zdecydowanie antychrześcijański. Proszę zatem zwrócić uwagę, że to już określa cały ten dialog, czy całe te wzajemne stosunki, ponieważ pokazuje nam, że potencjał wrogości, potencjał niechęci, potencjał uprzedzeń istnieje z całą pewnościa po obydwu stronach.

Dlaczego Kościol wszedł w dialog z Żydami i judaizmem i dlaczego ten dialog - w moim odczuciu - ponosi ogromną porażkę? Żeby na to odpowiedzieć, zastanówmy się, co to znaczy judaizm? Co to znaczy religia żydowska?

Tu istnieje kolejne nieporozumienie. Otóż w ciągu ostatnich 15 lat, tzn. po 13 kwietnia 1986 roku ogromna karierę zrobiło powiedzenie, że Żydzi są "starszymi braćmi chrześcijan". Jest to nieporozumienie. Ktoś powie: ale Jan Paweł II tak powiedział - wszyscy powołują się na JPII. Na szczęście JPII tak nie powiedzial. JPII w synagodze w Rzymie powiedział tak, zwracając się do rabinów: "Jesteście naszymi braćmi umiłowanymi", a więc dał poznać nasze odczucia, naszą wrażliwość, nasze emocje, to, że w gruncie rzeczy Żydzi, czy wyznawcy judaizmu, nie są postawieni poza nawiasem chrześcijanskiego przykazania miłości Boga i bliźniego. Miłujemy Żydow tak, jak miłujemy wszystkie inne narody i miłujemy każdego Żyda tak, jak miłujemy każdego innego człowieka. A dalej Ojciec Święty powiedział tak: "... i - można powiedzieć - naszymi starszymi braćmi". Już księża wiedzą po egzegezie Pisma Świętego, że liczy się każde słowo, a nawet - jak mówia rabini - puste przestrzenie pomiędzy literami, i tutaj liczą się te puste przestrzenie między literami oraz słowa "można powiedzieć". Otóż mamy tutaj do czynienia z pewnym myśleniem analogicznym. Skąd wzieła się ta formuła? Tę formułę JPII zapożyczył - to nie jest formuła teologiczna sciśle - od Adama Mickiewicza, który to A. Mickiewicz pod koniec lat 40-tych XIX wieku w swoich odezwach o charakterze, o profilu wyraźnie politycznym i patriotycznym, mówił o Izraelu - naszym starszym bracie. Nie byla to formuła teologiczna w znaczeniu takim - powiedzmy sobie - jak używa to teologia katolicka i Ojciec Święty użył jej też ze slowami "można powiedzieć".

Dlaczego więc z ostrożnościa trzeba nazywać Żydów naszymi "starszymi braćmi? Dlatego, proszę księży - Żydów w znaczeniu wyznawców judaizmu - dlatego, ponieważ są oni wyznawcami judaizmu rabinicznego. Ten judaizm rabiniczny, który wyznają, ukształtował się po 70. roku po Chrystusie w opozycji do chrześcijanstwa. Otóż chrześcijaństwo nie wyłonilo sie z judaizmu rabinicznego. Chrześcijaństwo stanowi przedłużenie, wyrosło, karmiło się judaizmem biblijnym. Jezus Chrystus nie przynależał do judaizmu rabinicznego, bo tego jeszcze nie było, aczkolwiek w jego czasach byli rabini i aczkolwiek Jezusa nazywano czasami Rabbi. To jednak nie był ten judaizm, który ukształtował się po upadku Jerozolimy. Judaizm biblijny był diametralnie odmienny od tego, z jakim mamy do czynienia po roku 70-tym. Odmienny dlatego, że to był misyjny, nastawiony pozytywnie wobec świata greckiego, mający obok Biblii hebrajskiej również Biblię grecką, czyli Septuagintę, wielopostaciowy, gdzie rozmaite warstwy, rozmaite okręgi, nurty - istniały obok siebie - a wiec faryzeusze, sadyceusze, esseńczycy, zeloci, chrześcijanie; ten judaizm był wielopostaciowy.

Natomiast po roku 70-tym - kiedy wyłoniło się chrześcijaństwo, kiedy chrześcijaństwo okrzepło, rabini wywalili wszystkie inne nurty życia żydowskiego i przeorientowali, przebudowali swoją wiarę tylko na gruncie faryzejskim, tylko na gruncie rabinicznym. Na tym gruncie wyłonila się - około roku 220 po Chrystusie - Miszna, następnie tzw. Kosewka, a ponieważ są dwie Kosewki napisane w Palestynie i Babilonii, to obie te Kosewki i Miszna - ogromne dziela - składają się na Talmud palestyński i babiloński. Normatywny dla życia żydowskiego jest Talmud babiloński. W związku z tym judaizm rabiniczny bywa nazywany również judaizmem talmudycznym.

W tym judaizmie talmudycznym jest mnóstwo elementów antychrześcijańskich. Natomiast największym, najgorszym paszkwilem - który znany był b. długo w tradycji ustnej, a pod koniec 1-szego tysiąclecia został spisany, paszkwilem antychrzescijańskim - jest żydowskie dzieło zatytułowane "Toledo Jeszu czyli historia Jezusa". Historia "Jeszu" dokładnie. To jest takie przekrecone slowo, tak jak dzieci przedrzeźniaja jedno drugie - tak tutaj imię Jezusa jest przedrzeźnione. Jest to paszkwil na Ewangelię, ze szczególnym upodobaniem skierowany przeciw Ewangelii Św. Mateusza, która, jak wiemy, wśród czterech kanonicznych Ewangelii jest najbardziej żydowska.

Proszę księży, myślenie żydowskie - mówię to z pełną odpowiedzialnością - mentalność żydowska, wychowanie żydowskie jest mocno zakorzenione w tych wlasnie antchrześcijańskich i anty-Jezusowych nurtach, które rzadko były spisywane, aczkolwiek były - natomiast tkwią w podświadomości i w żydowskich rodzinach. Przykłady można mnożyć.

Otóż jest taka książka "Córka przymierza" napisana przez Żydowkę, która stała się chrześcijanką. Wspomina ona swoje dzieciństwo - nazywa się Michel Vinet, Angielka, Żydówka angielska. Kiedy pierwszy raz usłyszala o Jezusie, zapytała swojego nauczyciela żydowskiego, co on myśli o Jezusie, żeby jej powiedzial. Odpowiedź nauczyciela była taka: "Nigdy, przenigdy nie wypowiadaj przy mnie tego imienia". Otóż pierwsza postawa Żydów rabinicznych, talmudycznych - czyli tych Żydów z jakimi mamy do czynienia - to jest absolutne milczenie o Jezusie. Nie wolno w żydowskich rodzinach mówić o Jezusie. Nie wolno Żydom podejmować teologicznej rozmowy, religijnej rozmowy o Jezusie z chrześcijanami. Jeżeli jacyś podejmują, to tylko i wyłącznie jako inicjatywa prywatna, natomiast nie jako przedsięwzięcie, w którym mieli by reprezentować religię żydowską, jako taką. Obok milczenia istnieją całe te pokłady wrogości. Gdzie są one widoczne? Zwłaszcza w żydowskich powieściach, takich np. jak pisane przez Jerzego Kosińskiego. W "Malowanym ptaku" mamy mnóstwo reminiscencji folkloru żydowskiego, który jest specyficzny - antykatolicki, zwłaszcza przeciw katolickim księżom. Dalej, w powieściach Izaaka Baszewicza Singera. Proszę popatrzeć, jaki jest tam wizerunek księdza. Tam ksiądz to jest zawsze przygłup, pijak, z krostami - a więc niekoszerny itd. itp. I to znajdujemy również, ten sposob myślenia, choćby w tych ostatnich doniesieniach nt. Jedwabnego, gdzie w książce Grossa - ona rozpoczyna się od takiego epizodu, niby powołującego się na pamiętnik Wasersztajna, to osobna historia, nie ma co w nią wchodzić - i tam jest też wizerunek polskich katolików, polskich chrześcijan przejęty żywcem z żydowskiego folkloru. Kiedy wielokrotnie napisałem w trakcie tej konfrontacji, że to jest zmyślenie, że to jest bzdura, że nic takiego się nie wydarzyło, te teksty były przedrukowywane w "Życiu" i gdzie indziej. Prosze zauważyć, że nikt z Żydow się do tego nie odniósł, nikt tego tematu nie podjął, aczkolwiek wyraźnie kwestionowałem wiarygodność tego rodzaju rzeczy, mówiąc, że są one nie przejęte ze zdarzeń, a tylko przejęte z pewnego stylu myślenia o chrześcijanach i o katolikach.

Dialog zatem jest straszliwie trudny, ponieważ - zwróćmy uwagę - jest to dialog z judaizmem rabinicznym, który ukształtował się w opozycji do chrześcijaństwa. Zatem - i to jest pewien paradoks - oni są młodsi od nas, bo ci Żydzi, na gruncie których wyrosło chrzescijaństwo, to był - jak powiedziałem - judaizm biblijny. Przecież Piotr był Żydem, Paweł był Żydem, Jakub był Żydem - wszyscy apostołowie, być może z wyjątkiem jednego, byli Żydami.

Dlaczego, mimo tak trudnej sytuacji, Kościół nawiązał dialog z Żydami? O tym przesądziły trzy okolicznosci. Jedna - to sprawa wymordowania Żydów w Europie i w zwiazku z tym, aczkolwiek cyfry się wahają, Żydzi usankcjonowali cyfrę 6 milionów i dzisiaj nie ma żadnej dyskusji nad tą cyfrą. Każdy, kto zakwestionuje 6 milionów, jest rewizjonista. Jeżeli księża pojada do Jerozolimy, to przy Ścianie Płaczu na dziedzincu jest 6 świecznikow - 6 lamp - i te 6 lamp oznacza 6 milionów. Jakakolwiek dyskusja na ten temat jest natychmiast ucinana i niczego się nie zmieni. Podobnie jak niczego nie zmieniła ekshumacja w Jedwabnem. Podano 1600 - i jest to cyfra święta i koniec. Żadna ekshumacja tu nic nie pomoże. Dlaczego? Bo spotykają się dwa sposoby myślenia. My próbujemy w tym myśleniu o wojnie odtworzyć to, co się wydarzyło. Próbujemy odtworzyć: kto, gdzie, kiedy, ile osób, dlaczego itd. My myślimy na sposób historyczny, chcemy odtworzyć fakty. Proszę księży - dla Żydów fakty nie maja żadnego znaczenia. Proszę to zapamiętać - mówię to z długiego doświadczenia. Żydow nie interesuje historia jako taka, nie mają pojęcia historii obiektywnej. Co ich interesuje? Żydów interesuje hangada o przeszłości, opowiadanie o przeszłości, a to jest zupełnie co innego. Nie liczy się to, co się wydarzyło, ważne jest to, jak się to opowiada, zatem - upraszczając nieco - nie zadaje się pytania, co jest prawdziwe: zadaje się pytanie, co jest prawdziwe dla Żyda; nie mówi się, co jest dobre: mówi się, co jest dobre dla Żydów; nie mówi się, co się wydarzyło: mówi się, co się wydarzyło, żeby to dobre było dla Żydów.

Otóż to jest mentalność, sposób myślenia uksztaltowany przez tysiące lat. Spotykają się ze sobą dwie mentalności. My w tym wydarzeniu o zagładzie Żydów chcemy ustalać fakty. Natomiast Żydzi wyciagają z niego znaczenie, sens, który mógłby być dla nich pożyteczny. Jeżeli fakty temu przeczą, to tym gorzej dla faktów.

W zwiazku z tym dyskusja z nimi na temat faktów mija sie w ogóle z celem i typowy przykład tego mogą znaleźć księża w licznych publikacjach "Gazety Wyborczej". Jest to gazeta - mowię to z pełną odpowiedzialnością - w specyficznym i pełnym tego słowa znaczeniu żydowska. Od redagowania, od - powiedzmy sobie - sposobu podawania informacji, od sposobu układania informacji itd. doskonale odzwierciedla mentalność żydowską.

Posuńmy się dalej. Kiedy wchodziliśmy w ten dialog, a w Kościele Katolickim w Polsce następowało to w połowie 80-tych lat, sądziliśmy, że wobec tej zagłady Żydów można wykazac wrażliwość. Upłynęło co prawda 40 lat od Drugiej Wojny. Pokolenie, które było świadkiem zagłady już powoli odchodziło, ale wydawało się, że Kościół powinien powiedzieć: współcierpimy z Wami, rozumiemy Was. Czyli myśmy pojmowali ten dialog w kategoriach etycznych, moralnych i duchowych. Bardzo szybko żeśmy zobaczyli, że te kategorie zupełnie nie interesują rozmówców. Oni mowili o tych samych rzeczach, ale w kategoriach politycznych, społecznych i ekonomicznych.

Kiedy więc my mówiliśmy, że współczujemy, to odpowiedź była: "a ile można by z tego zyskać?". Ona nie była wręcz tak podawana, ale do tego się sprowadzała.

Niemcy w latach 50-tych i 60-tych zapłacili Izraelowi ponad 100 mld marek, dzięki czemu to państwo okrzepło, a kiedy źródło niemieckie wyschło, wtedy zaczęto szukać możliwości gdzie indziej. Oczywiście Izrael jest cały czas utrzymywany przez Stany Zjednoczone. Roczna subwencja bezwzrotna Ameryki na rzecz Izraela wynosi w/g źródeł oficjalnych 10 mld dolarów, a ponadto każdy Żyd mieszkający na terenie Ameryki jest opodatkowany na rzecz Izraela. Więc Izrael może się rozwijać. Myśmy wielu z tych rzeczy przedtem po prostu nie wiedzieli. Obracaliśmy się w kategoriach moralnych, a te kategorie moralne były przekładane na kategorie finansowe. Kiedy więc zaczęliśmy mówić o współczuciu, to to współczucie rownież w Polsce zaczęto przekładać na żądania finansowe obliczone na około 65 mld dolarów. Zaczęto dawać do zrozumienia, że któregoś dnia ci, co współczują Żydom, muszą stać się sojusznikami w wywieraniu presji.

Była też sprawa Oświęcimia. Nie sposób tego choćby pokrótce streszczać. Przypomnę tylko, że Żydzi mocno domagali się przeniesienia Sióstr Karmelitanek. W tej sprawie zostało podpisane zobowiązanie, które w Polsce w ogóle nie było konsultowane - a w momencie, kiedy sygnatariusze tego zobowiązania nie mogli się z niego wywiązać, wówczas całe ostrze skierowano przeciw Janowi Pawłowi II, grożąc bojkotem papieskich pielgrzymek - i w tamtych warunkach Komisja Episkopatu Polski musiała niejako wspomóc Ojca Świętego, a każdym razie zaoszczędzic ewentualnego wstydu. Karmelitanki zostały przeniesione. To był tylko początek.

Potem pojawiła się sprawa Krzyża na Żwirowisku. Gdyby krzyż został przeniesiony, to pojawiła by się sprawa usunięcia wszystkich krzyży na terenie Oświęcimia tak, żeby nie było ich widać z obozu Birkenau - a potem kolejne zadania. Dzięki Bogu, na pewnym etapie - przede wszystkim ks. Prymas powiedział - nie. Krzyż jest i będzie. Rozpoczęła się wielka nagonka przeciwko Prymasowi - przeżył ją bardzo, ale jest faktem, że krzyż został. Skoro ten etap nie został przeskoczony, to nie posunięto się dalej. A dlaczego to było takie ważne? Bo w ten sposób chciano dokonać judaizacji Auchwitz jako symbolu zagłady Żydów i całą Drugą Wojnę Światową sprowadzić do wojny przeciwko Żydom, do zagłady Żydow. Niczyja inna martyrologia nie wchodziła by w rachubą. A skoro inni wymordowali Żydów, to ci inni to nie tylko Niemcy, ale również Polacy, Litwini, Lotysze, Ukraińcy, Białorusini i Bóg wie, kto jeszcze - i potem tę odpowiedzialność, narzuconą sztucznie, należało przełożyć na odpowiedzialność ekonomiczna.

Skoro nie zdało to egzaminu w Auchwitz, przerzucono się na Jedwabne. Jedwabne było przygotowywane od 3 lat. Starannie i precyzyjnie. Kiedy mówiliśmy o tym wcześniej, to specjalnie nie chciano nas słuchać. Ks. Prymas dostawał również - miał b. dobre informacje - że Jedwabne się szykuje. To jest starannie przygotowana kampania. Chodziło w niej o to, aby z Polaków uczynić współsprawców holokaustu, obok Niemców, ale nie tylko o odpowiedzialność moralną chodzi, lecz i odpowiedzialność polityczną. W związku z tym ostrzegaliśmy Kancelarię Prezydenta i premiera, że nie wolno doprowadzić do tego, żeby polski rząd miał przepraszać Żydów - ponieważ w języku dyplomatycznym za przeprosinami idą pieniadze. Proszę sobie przypomnieć kazus tego samolotu amerykańskiego zestrzelonego w Chinach. Amerykanie bardzo długo nie chcieli przeprosić, ponieważ doskonale wiedzieli, że jeżeli przeproszą, to muszą potem Chińczykom płacic. Proszę sobie przypomnieć teraz ostatnio kazus Afryki. Tam wydano taką deklarację, że narody białe przepraszaja murzynów za to, że ich wyniszczyły. A murzyni natychmiast za tym powiedzieli, że skoro nas przeprosiliście, to nam zapłaćcie teraz, dajcie nam odszkodowania za niewolnictwo, za to i za tamto itd. i prosze zauwazyc - zaczęto z ludzi dialogu robić sprzymierzeńców kampanii czysto polityczno-ekonomicznej.

Byli tacy, którzy na to poszli, np. pracujacy w tych kręgach akademickich ks. prof. Michał Czajkowski. Myśmy go prosilli, mówili - ks. Prymas również - "nie wolno ci tego robić". Pozostawało to bez echa i pozostaje nadal. Natomiast byli tacy, co powiedzieli twardo "nie" i spowodowało to określone reakcje, ale nie posunęło rzeczy naprzód. Dla mnie takim krytycznym był rok 1998, do którego to czasu byłem takim współprzewodniczącym Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów. Drugim współprzewodniczącym był Stanisław Krajewski - Żyd. Chodziło o sprawę Auschwitz i krzyża w Auschwitz. Były na nas naciski, żebyśmy przyczynili się do tego, by krzyż z Auschwitz został przeniesiony. Powiedziałem, że absolutnie to nie wchodzi w rachubę. Krajewski zadzwonil do mnie i powiada: Słuchaj, no to jest dialog, my musimy mówić jednym głosem". Mówię mu: "W porządku, tylko czy to musi być Twój głos?" Tu nasze drogi się rozeszły - prawda - bo mówienie jednym głosem to mówienie tego, czego oni chcą i trzeba było po prostu twardo powiedzieć "nie".

Druga okoliczność, na którą warto zwrócić uwagę, ma charakter specyficznie religijny. Mianowicie my podejmujemy dialog chcąc lepiej zrozumieć siebie - ale tu uwaga: wyszło mnóstwo książek typu np. "Jezus - Żyd praktykujący" i na okładce mężczyzna odwrócony twarzą... pod Ścianą Płaczu, co sugeruje, że tak wygląda Jezus, jakby Jezus był współczesnym Żydem. To jest bzdura. Jezus - po raz trzeci powtarzam - nie przynależał do judaizmu talmudycznego czyli rabinicznego, bo ten jest z gruntu anty-Jezusowy i antychrześcijański.

Otóż jeżeli podejmujemy dialog z judaizmem rabinicznym, to dlatego, że mamy świadomosc, że także we współczesnej religii żydowskiej, pomimo wielkiego potencjału antychrześcijańskości, jest jednak pewna wierność i ciągłość z judaizmem biblijnym i że rozmaite formy życia religijnego, żydowskiego prowadzą wyznawców judaizmu do Pana Boga i że jest to dla tych z nich, którzy żyją wedle swojego sumienia - no, skuteczna droga do Pana Boga. My więc podejmujemy dialog z perspektyw, z przesłanek religijnych, teologicznych, chcemy również lepiej zrozumieć siebie i chcemy wyciągnąć reke - podać rękę tym, którzy tak jak my wyznają Boga Jedynego.

Żydów nie interesuje dialog teologiczny; mało tego, mają - powtarzam to raz drugi - zakaz teologicznych debat z chrześcijanami. Jeżeli nawiązują kontakty, to czynią to z przesłanek politycznych i społecznych, szukając wśród chrześcijan sojuszników do zwalczania antysemityzmu - i tylko tyle i na tym cała sprawa się kończy. Jeżeli któryś chrześcijanin nie chce być sojusznikiem w zwalczaniu antysemityzmu, stawiają go natychmiast poza nawiasem.

A co to jest antysemityzm? Tutaj też nastąpiła pewna zmiana. Aż do lat 90-tych antysemitą był ten, kto nie lubił Żydów. Od początku lat 90-tych antysemitami moga być również ci, których Żydzi nie lubia i tu się zaczyna problem - dlatego, że antesemita to może być nominacja, można zostać antysemitą z nominacji - prawda? Jeżeli ktoś jest niewygodny, przylepia mu się etykietę. Taka etykieta w Ameryce czy Kanadzie oznacza publiczną śmierć. Naukowiec obrzucony tym, dziennikarz obrzucony tym, traci posadę. Kazus: Norman Davis. Kazus: Finkelsztajn, który sam jest Żydem z urodzenia, ale został okrzyczany antysemitą. Można więc być Żydem i antysemitą - to już jest wyjątkowa dialektyka - więc proszę zwrócić uwagę, że cała ta sprawa się b. mocno rozwiewa.

Ostatnia uwaga, która pozwala nam zobaczyć, jak bardzo jest to trudne. Otóż - proszę księży - w tym wszystkim aktualnie jest ogromny impas. Dlaczego ten impas? Dlatego, że znaleźli się ludzie, którzy nazywają rzeczy po imieniu. Ponieważ Żydzi do tej pory wśród katolikow szukali takich, którzy powtarzali to, co Żydom się podobalo, albo co Żydzi chcieli słuchać. W momencie, kiedy po stronie katolickiej pojawiły się osoby, które nazywaja rzeczy po imieniu, nastąpiła próba zwekslowania ich na bok i ułożenia modelu takiego dialogu, który się Żydom podoba.

Na to można Żydom odpowiedzieć krótko, po żydowsku, czyli tak jak rabin Mendel z Kocka, a rabin Mendel z Kocka powiedział tak: "Jeżeli ja, to jestem ja, bo ty to jestes ty, to ani ja nie jestem ja, ani ty nie jesteś ty" - czyli jeżeli ja podejmuję jakąś rozmowę po to, aby się tobie przypodobać, to ani ja nie jestem sobą, ani ty nie jestes soba. Ale rabin dalej powiedział: "Jezeli ja to jestem ja, bo ja to jestem ja, a ty to jesteś ty to ty to jesteś ty - to wtedy ja to jestem ja a ty to jesteś ty i możemy ze soba gadaś" - więc wtedy będzie dialog, jeżeli chrześcijanie pozostają soba, Żydzi - jeśli tak chcą - pozostają soba i te rzeczy są nazywane otwarcie i bez kompleksów. Jeżeli coś takiego się dzieje, jeśli by się coś takiego odbywało, to wtedy te wzajemne kontakty mają sens. Bez tego przeobrażają się w umizgi, które w moim przekonaniu prowadzą chrześcijańskie strony donikąd, a nawet więcej - one przesądzaja o tym, że następuje rozwiązanie chrześcijańskiej tożsamości, a więc osłabianie chrześcijaństwa, czyli rozsadzanie go od środka.

Dziękuję bardzo.
 
 
Kilka uwag wlasnych ( MacG ):
1.Ciekawe jest porownanie wyznacznika zydowskosci ze wzgledu na pochodzenie po kadzieli ( od matki ) z rzymskim mater semper certa, ktore uzupelniane jest przez pater, quem nuptiae demonstrant.
2.Fakt, iz Zyd ateista nadal pozostaje Zydem, wyjasnia wiele spraw, m.in. emigracje ( ucieczke ) wielu zbrodniarzy komunistycznych do Erec Israel, gdzie przyjmowani byli z otwartymi ramionami.
Nasz rzekomy “przyjaciel”, prof. Szewach Weiss ( jak sie ma takich przyjaciol, to po co komu wrogowie ) swiadomie klamal, kiedy odpowiadajac na zarzuty zbrodni zydokomuny na narodzie polskim utrzymywal, iz zyd ateista, sluzacy sowieckiemu rezimowi, przestawal byc automatycznie zydem. Okazuje sie, ze wg prawa rabinicznego bynajmniej. Potwierdzaja to zreszta pozniejsze losy Salomona Morela i jemu podobnych, czy chocby blyskawiczne uzyskanie obywatelstwa i azylu przez Bagsika i Gasiorowskiego w Izraelu po aferze Art-B.
3.Tak off topic, uzupelniajac przyklady, Radek Sikorski nie jest zydem, ale jego dzieci juz jak najbardziej.
4.Pan St.Michalkiewicz konsekwentnie, ale jak widac calkowicie slusznie nazywa konfabulacje Grossa “haggadami”.

5. “Gazeta Wyborcza” jest gazeta zydowska dla Polakow nie tylko w takim sensie, w jakim okupacyjne gadzinowki byly niemieckimi gazetami dla Polakow, nie tylko przez entuzjastyczny artykul “Jerozolima nasza”, ale przede wszystkim ze wzgledu na reprezentowana mentalnosc, od sposobu redagowania po sposob doboru info

KOMENTARZE

  • Doskonały artykuł
    Wielka szkoda, że na NE tak mało jest artykułów na tym poziomie.
  • .
    Ciekawy tekst wystąpienia. Można się dowiedzieć nowych rzeczy i innego punktu widzenia (kościoła).

    Nie mam zamiaru oceniać tego co JPII robił bo moja wiedza jest znikoma, ale na pewno zawsze miałem mu za złe to jednoczenie się na siłę. Niestety on reprezentował swoje państwo i jego politykę.
  • @frasobliwy 17:55:03
    "Nie mam zamiaru oceniać tego co JPII robił bo moja wiedza jest znikoma, ale na pewno zawsze miałem mu za złe to jednoczenie się na siłę...."

    W pełni podzielam to zdanie.Pamiętam czasy kiedy w trakcie mszy w pierwszym czytaniu były dzieje i listy apostolskie .Dopiero za pontyfikatu Jana Pawła wprowadzono takie ilości starego testamentu.

    " Niestety on reprezentował swoje państwo i jego politykę."

    Nie sądzę by Watykan był powodem tego zbliżenia,moim zdaniem to zwykły sentyment JPII ,wspomnienia z młodości,przyjaciele z którymi dorastał no i oczywiście II wojna.
  • @Anna.M. 22:31:41
    Zapomniała pani o najukochańszej mamusi?
  • Kto tego tekstu wcześniej nie znał?
    To przecież hit internetu od dekady.

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031